BODY/HEAD – “No Waves”

BODY/HEAD – No Waves (cd/lp)

bh_front

Het lijdt geen twijfel. Body/Head is de enige ware opvolger van Sonic Youth, van de jaren ’80 Sonic Youth, wel te verstaan. Het is de rauwe, tentatieve/experimentele pre-rock klank van de vroege Sonic Youth (Bad Moon Rising, Evol, Sister), die mij altijd nog verreweg het meeste bekoort (vooral Bad Moon Rising)—met “Dirty” trad voor mij toch de teloorgang in (muv “Goodbye 20th Century”, het onvolprezen “NYC Ghosts & Flowers” en een aantal core albums uit de SYR reeks, zoals “Andre Sider af Sonic Youth” en “Koncertas Stan Brakhage”); en Body/Head weet de geest van die Sonic Youth te doen herrijzen, zonder de sound direct te kopiëren—er zijn slechts twee gitaren, en, op “No Waves”, een mondharmonica!; geen drums, geen bas, waardoor de essentie van Body/Heads muziek, de focus op zuivere improvisatie en de subjectieve beleving van pure klank, nog beter geëxtraheerd wordt. Samen met Bill Nace is Kim Gordon de vaandeldrager van de echte, de core Youth.

“Coming Apart” van 2013 was al (en is nog steeds) een ware tour de force, die zijn gelijke anno 2016 niet kent. Behalve dan dat ze een nieuwe plaat hebben: de nieuwe, met polychrome Raymond Pettibon cover (!), is een live-verklanking uit 2014, die op flink geluidsvolume bijkans in je gezicht uiteenspat. Je waant je aanwezig op het concert: luisteren naar deze plaat is fysiek zinderend en bevestigt weer eens waarom ik zo overdonderd was, in de late jaren ’80 en vroege jaren ’90, van de Amerikaanse gitaarunderground. 

“No Waves” is een puur gitaristisch genot, met uitgestrekte, opzwepend lyrische lijnen en vlijmscherpe uithalen, waaroverheen Gordon met haar typische non-vocalen de onophoudelijk orkestraal-stormachtige sound een minimale suggestie van rockvorm  meegeeft. De gitaren nemen gaandeweg—bijvoorbeeld in het laatste, langste nummer die kant B beslaat, en een amalgaam is uit de nummers “Abstract” en “Actress” van de plaat “Coming Apart”—welhaast letterlijk de gestalte van golven (Yes Waves) aan; nog niet eerder heb ik een dusdanig effectief muzikaal gebruik gehoord van louter feedback (hoewel, het doet me denken aan Caspar Brötzmann, die overigens zelf nog niet zo lang geleden een waanzinnige comebackplaat uitbracht, met de drummer-extraordinaire van Alboth!, ook zo’n behemoth uit de jaren ’90).

 Wat eveneens opvalt—en dit is een regelrecht effect van de live-opname van “No Waves”—is dat je het gevoel hebt direct aanwezig te zijn: je hóórt de PA versterkers zinderen en galmen. Het versterkt de geconcentreerde esthetiek van de subjectieve beleving van noise: noise is niet een l’art pour l’art en moet niet conceptueel als “object” worden opgevoerd—wat zo vaak gebeurt in veel zelfverklaarde “noise”; het moet in zijn sublimiteit, als “genot” worden ervaren door het luisterende subject. Noise is niet iets negatiefs, iets lelijks, iets wat je het liefst snel weer afzet, maar het moet je op weldadig/geweldige wijze overdonderen. Body/Head weet dat als geen ander te bewerkstelligen.

Absoluut puike plaat, die misschien nog meer dan “Coming Apart” bevestigt hoe belangrijk Body/Head is voor de Amerikaanse gitaarsound, die op sterven na dood is (maar ik was blij verrast door de nieuwe Dinosaur Jr). Sheer exhilaration: “No Waves” is my record of the year!

Reacties zijn gesloten.