Mordant Music

Herinnert u zich dubstep nog? Burial’s twee albums uit 2006 en 2007 sloegen in als een bom, en staan nog steeds recht overeind; ik beluister ze nog regelmatig op LP (oude versies, zonder interludes) en CD (met interludes), met veel plezier. Wat zo goed is aan ze is dat ze je direct, soundwise, herinneren aan de tijdgeest van het Londen in de mid-noughties. Dat kun je natuurlijk alleen echt appreciëren als je er gewoond hebt, je hoort gewoon de natte straten in nachtelijk Londen, je ruikt de dubbeldekbus, waarmee je rond 3 uur ’s nachts meewarig huiswaarts keert van een luid Autechre-concert (ik woonde in London van 1999 tot 2005 en van 2006 tot 2012). Zijn meesterwerk evenwel is de 12″ Kindred, met de idioot sterke nummers ‘Loner’ en vooral ‘Ashtray Warp’.

…Maar in die periode was er ook een andere Londenaar die niet tot de massale verbeelding leek te spreken: Mordant Music. Mordant Music is op en top Londen-electronica: excentriek, opruiend, funky, hilarisch, duister, mysterieus. Burial met Coil, maar dan nog beter. Zijn “syMptoMs”-plaat verkoos ik tot het album van 2009 (ofschoon er betere platen in 2009 zijn verschenen, besef ik nu, maar soms ben je slachtoffer van je eigen hype). Voor CUT-UP recenseerde ik destijds een compilatie met nummers van Mordant Music, Shackleton en Vindicatrix. Zie hieronder een screenshot van die recensie. Over syMptoMs zelf, dat daarna verscheen, schreef ik het volgende stukje (verschenen op het reeds lang defuncte Neergeslagen Ogen):

Na de meesterlijke compilatie eerder dit jaar is syMptoMs het echte nieuwe album van Mordant Music, nu een eenmansband. De bekende syntharpeggios tegen de achtergrond van nu eens shuffelende dan weer rammende percussie worden ook nu weer breed uitgemeten. Met vocalen, die soms erg sterk lijken op Karl Hyde van Underworld, vooral op nummer In Truth is Wine en de sublieme titeltrack, dat het beste electronische stuk muziek van dit jaar is. Sterker nog, het nummer had van Underworld kunnen zijn, wier nieuwe samenwerking met Brian Eno hoge verwachtigen schept. Net als de beste momenten van Underworld weet Mordant Music de natuurlijke opgewektheid van dance te koppelen aan sombere subjectiviteit, waardoor langs electronische weg een klankenlandschap wordt gecreëerd dat de indie gitaarpop door de E mineur bewerkstelligt. De excentrische houding van het geïsoleerde, vervreemde subject is herkenbaar in het objectieve geluid, zoals in Another Uncompleted Dome, vermoedelijk een verwijzing naar de megalomanie van New Labour, zeker niet de voorhoede van datzelfde subject. Toch ontstijgt Mordant Music het beperkte palet van Underworld, dat zich concentreert op trance en zich daarmee blootgeeft als onkritisch en te veilig. Hier speelt de tijd (en vooruitgang) een rol: Underworld begon na de eerste hausse in UK dance, dat zich ambigu verhield tot het Thatcherregime; Mordant Music pikt allerlei interessante elementen uit de underground van vandaag en gisteren op, of het nou dubstep, field recording/found sound, niet-westerse fonologie, Eno ambient, 70s synthesizermuziek of dance is, en weet een actuele eigenheid te geven aan wat meer is dan de som der delen. Zoals Mark Fisher schrijft in The Wire: syMptoMs is de soundtrack voor de laatste dagen van Labour.

mordant-music-picking-oer-the-bones-cd

mordant-music-picking-oer-the-bones-2

Reacties zijn gesloten.