Excepter

[deze recensie verscheen eerder in 2010 op Neergeslagen Ogen]

***

r-2265206-1273237131-jpeg

 

EXCEPTER – Presidence [Paw Tracks, 2cd]

De ontwikkeling van Excepter is er een van extreme free-drone in de geest van New Weird America, zoals dat in de eerste helft van het vorige decennium opgeld deed, naar een meer popgeoriënteerde stijl, die werd ingezet met het album “Self-Destruction” en vooral de “Sunbomber” EP. Zelf introduceerde Excepter hun muziek op die twee platen als house. Da’s niet onjuist, maar een beat pattern maakt nog niet een house, zou je kunnen zeggen. Die anderhalve platen waren niettemin zeer smakelijke voorgerechten van de klassieke Excepter, de Excepter van de superieure electro-drone-pop op classics “Alternation”, “Debt Dept” en de “Burghers/Punjab” 12″, zo tussen 2006 en 2008. Dat nummer “The Punjab”, een b-kantje in feite, somt het allemaal op: een jakkerende beat met zwevende Punjabi flourish. Hoogtepunt qua muzikaal syncretisme, ongeacht genre, dunkt me.

Wat Excepter uniek maakt is de combinatie van totale vocale lijzigheid, die een gefrustreerde berusting verraadt, en licht ingehouden opwinding, die als een Adorniaans niet-identieke toch nog stiekem een uitgang uit het maatschappelijk moeras belooft. De verstokte beat, met behulp van outdated equipment (de aloude, opgelapte synthesizer), als signifier van mogelijkheden jenseits von de dictaten van het om zich heen verspreidende managerialisme (in maatschappij, in de muziek, ja zelfs in de indie). Vorig jaar brachten ze een soundtrack uit, “Black Beach”, voor een arty video, waarin je het gezelschap volstrekt nutteloos ziet ronddolen op het paradijselijke Big Sur strand, geluiden ontlokkend aan het water van de zee, tikkend op de rotsblokken en wat dies meer zij op een strand.

Nietszeggend, nutteloos, neo-hippie shit… allemaal waar, maar maar …. Excepter late stijl is een variant op conceptual art, Excepter is de laatste ‘beleving’ van het hippiedom, juist nu hippiedom volstrekt achterhaald, onhip is (lijkt) of ingelijfd is in het kapitalistische lichaam (middels psycholinguistics of Hard Living modules voor managers). Excepter is—ondanks het feit dat hun platen sinds “Debt Dept” op het label van Animal Collective verschijnen—de anti-Animal Collective, anti-Yeasayer en vooral anti-MGMT. Excepters muziek kenmerkt zich door, wat Arnold Gehlen ‘echte (tierische) Instinkte’ noemt, zonder de opsmuk van hipsterness en Pitchfork-kwalificatie.

Op laatste dubbelaar “Presidence”, een live-compilatie, lijkt de popquotiënt verminderd, maar luister naar de track “Teleportation: Gol” en de psychedelische geluidjes, wilde tamboerijnslagen en het lineaire, kale beatpatroon, geholpen door synthetische feedback en verveeld geneuzel vervoeren je verder weg, weg van de humdrum van je computerscherm. “Presidence” bevat een schwindlig machende overvloed (letterlijk) aan repetitieve, langdradige—het titelnummer bedraagt ruim 30 minuten voortmodulerende synthgolven—en vervelende beatscapes voor de pessimisten onder ons, die zich niet kunnen en niet willen verzoenen met de repetitie van het bekende, in het burgermansbestaan van alledag steeds luider wordende mantra van ‘moderniseren’ en ‘innoveren’ als cover-up voor de dolk in de rug van de moderniteit en innovatie. Excepters “Presidence” is, door absolute mimese van de maatschappij, verklankte ideologiekritiek.

**zie ook deze review van een complete idioot op de indie webzine Drowned In Sound; d’r zit blijkbaar toch iets nichtidentisch, iets authentieks, in Excepter dat niet geapproprieerd kan worden door de indie-goegemeente**

**check out de mei-editie van The Wire voor artikel over Excepter**

Een gedachte over “Excepter

Reacties zijn gesloten.