Noise: Hair Police

HAIR POLICEMercurial Rites (LP, Type)

Een van de beste US Noise formaties uit de jaren Nul kwamen in 2013 opeens terug met een woeste nieuweling. Dit is wat ik bij release erover schreef:

Vijf jaar na hun laatste plaat, noise-meesterwerk “Certainty of Swarms” uit 2008, kondigen HAIR POLICE zich brutaal weer aan, alsof ze simpel willen zeggen: “You thought noise was dead? Think again!” Zo mogelijk nog venijniger dan die plaat is deze uit 2013, “Mercurial Rites”, bijtend als zoutzuur en genadeloos in impact. Formeel een punkrocktrio, d.w.z. bas, gitaar en drum-opstelling, er is echter weinig aan Hair Police dat herinnert aan de standaard tension-release formules van rock ‘n’ roll. Geen riffs te bekennen, en melodieus is het al helemaal niet.

Toch is “Mercurial Rites” niet geënt op de gebruikelijke tropen van noise, waarbij men zich ofwel, vaak nogal gemakzuchtig, richt op het eindeloze loop-en van een uniform geluidsfragment ofwel tracht micrologisch, door middel van elektroakoestische granulaire synthese, noise-staketsels te construeren die de impressie van improvisatie geven. KEVIN DRUMM is meester van de eerstgenoemde soort die helaas ook veel mindere goden heeft opgeleverd, JOHN WIESE/SISSY SPACEK en PETER KOLOVOS van laatstgenoemde. Kolovos—voormalig lid van het onvolprezen briljante vroege jaren nul improv rock-trio OPEN CITY uit Los Angeles (luister vooral naar “L.A. We Revise Your Neglect” (2001) en “Birth of Cruel” (2003)—bracht in 2013 overigens ook een uitstekend nieuw album uit: “Black Colors”.

Vergeleken met voornoemden blijft Hair Police trouw aan een soort punk-ethos, net als het verwante WOLF EYES, die dit jaar ook een nieuw album uitbrachten—”No Answer: Lower Floors”, nota bene op #8 in the Wire Rewind—dat, ofschoon niet onaardig, evenwel verbleekt bij hun sublieme jaren nul-werk. Dat kan gedeeltelijk te maken hebben met het feit dat Mike Connelly, main man van Hair Police, tot zijn vertrek in 2012 ook in Wolf Eyes zat; Connelly is in 2013 echter vervangen door gitarist James Baljo, wiens mijns inziens negative invloed op die nieuwe Wolf Eyes plaat duidelijk te horen is; maar daar denkt Peter Meeuwsen, die het album in zijn top-10 verkoos, wellicht anders over! Hoe dan ook, Hair Police’s “Mercurial Rites” ademt tegelijkertijd de primitiviteit karakteristiek aan 90s punkrock en een avant-garde, meer impro inborst, lak hebbend aan alle trends of verwachtingspatronen.

Centraal op “Mercurial Rites” zijn de snerpende vocalen van Connelly, die klinkt als een ingeblikte, door de Duivel bezeten metal-freak. Het doet meteen denken aan de zanger van de ongenaakbare doommetal-formaties KHANATE en, later, GNAW, Alan Dubin, of de vocalen op SUNN O)))‘s “Black One”, maar dan vuiger en muzikaal primitiever (Gnaw had dit jaar ook een nieuw album uit, het uiterst ‘zieke’ “Horrible Chamber”, hun tweede, een van mijn top-10-platen voor dit jaar—zie lijstjes onderaan). Alles draait bij Hair Police om de atmosfeer van de muziek, en die is bepaald niet fris. Door de afgeknepen vocalen—met name op opener We prepare en vierde track The Scent—wordt met die stem de totaalsound nog beklemmender dan de gitaren en drums al verwezenlijken met een tonaal miasma van dodelijke steken, vlijmscherpe uithalen en zware mokerslagen. Het geheel ademt een ziedend kokende, welhaast verstikkende dynamiek (als dat niet een contradictio in terminis is).

Waar Hair Police op “Mercurial Rites” zo goed in is is de paradox van de afgemetenheid, de gecontroleerdheid van de abandon die zo karakteristiek is voor 00’s noise. Het is de precisie van compositie die Hair Police hier beheerst, de methodische aanpak die we ook zien in het beste werk van de al genoemde Wolf Eyes, of bijvoorbeeld op zo’n ultieme freaknoiseplaat van NNCK als “Clomeim” of om het even welke SUNBURNED HAND OF THE MAN. De grafhorror-thematiek op “Mercurial Rites” lijkt misschien gratuit, theatraal, camp zelfs, maar juist door die gedoseerdheid (de plaat is ook precies lang genoeg om de aandacht vast te houden) werkt de verwrongen noise uiterst effectief. Na beluistering van al dit onverkwikkelijks wil je alleen maar meer. Hair Police’s nieuwe werkt verslavend als de beste punkrock. En da’s een prestatie die moet worden beloond. Velen zullen “Mercurial Rites” betitelen als ‘sick’, maar voor mij was het een van de beste platen van het jaar.

Centrale discografie (puttend uit eigen collectie):

  • constantly terrified (cd troubleman 2005)
  • drawn dead (cd important 2005)
  • the empty quarter (cd harbinger sound 2007)
  • the certainty of swarms (cd/lp no fun 2008)
  • totaled and stranded (lp hundebiss 2009)
  • mercurial rites (lp type 2013)