Noise: Daniel Menche

DANIEL MENCHE — GUTS  (Editions Mego, 2LP)

Dit was mijn #1 keuze voor 2012 en dit schreef ik erover:

Hard, akoestisch, gemeen, onaflatend. Noise die nu niet eens op drones gebaseerd is. “Guts” is precies wat het zegt: je hoort de ‘innards’, weliswaar niet van het beest dat op de hoes staat afgebeeld, maar van een vleugel, in een bruut luide mix. Een noot op de hoes geeft aan dat de signal path van de opname volledig analoog is, om zodoende het geluid van de met hardhandigheid beroerde snaren van de vleugel in levensecht detail over te brengen. Dit is electro-akoestische muziek, in feite, een helse kakofonie die over de 4 tracks een zeer wijdse dynamiek weet te benaderen. Cage voor de Mego-generatie. Adembenemend, uitputtend en verzadigend. Noise werd de laatste tijd gemakzuchtig—ik denk aan de nieuwste KEVIN DRUMM, Relief, die enigszins tegenvalt, een herhalingsoefening die niet de frisheid van treble monster “Sheer Hellish Miasma” heeft. Maar “Guts” is zoals Noise moet zijn: op precisie georiënteerd extremisme dat niet gratuit en vermoeiend is maar juist doordat het tot de essentie weet door te dringen uiterst relevant klinkt.