Noise: Religious Knives

r-1304893-1249064916-jpeg

r-1759928-1280837497-jpeg

r-2892945-1315066223-jpeg

Religious Knives behoort m.i. tot de top van de Noise uit de jaren Nul; ze komen voort uit het volstrekt duister-duivelse dronenoise-kwartet Double Leopards en voegde daaraan een emmer primitieve stonerrock met doorgedraaide Kraut-elementen aan toe, èn distorted Doors-orgel, dat op platen “Remains” and “Resin” nog volkomen versenkt, bij tijd en wijle niet separaat hoorbaar met de omringende noise, klinkt (hoewel: luister naar #5 “The Sun”)—dat zijn compilaties van vroege 12″s maar eigenlijk gewoon hun meesterwerken (beluister vooral dat “Resin” op je stereo, het is verpletterend goed). In 2009 komt hun werkelijke eerste non-compilatie album op cd uit, “The Door”, op Thurston Moores Ecstatic Peace label. Sommige fans zijn teleurgesteld, omdat het op deze door Moore geproduceerde plaat meer richting rock gaat. Uitverkoop, wordt er geroepen. I beg to differ. Het geluid is opener, composities ietwat minder op de drone gefocust, maar het geheel is er niet minder noisy om. Het is entry-level Religious Knives. Datzelfde geldt mutatis mutandis voor opvolger, en helaas laatste plaat, “Smokescreen” uit 2011, een voltreffer die ik bijzonder koester om zijn unieke ijzige gitaarklank en temerige zang. Bij release van “The Door” schreef ik het volgende:

RELIGIOUS KNIVES — The Door (CD ecstatic peace 2009)

Er zit echt ontwikkeling in het noise-genre. Ofschoon er nog steeds blanket noise by the busload wordt geproduceerd, waarbij je je echt afvraagt of je die volgende release werkelijk nodig hebt, lijkt er toch een zekere opwaartse lijn te liggen in de output. Neem nou Religious Knives, een afsplitsing (min of meer) van Double Leopards, de magisch-realistische psychdrone/noise band uit de oostelijke VS, wier album “Halve Maen” uit 2003 wat mij betreft een van de tien beste platen van de noughties is. Marcia Bassett, leading lady van dat niet meer bestaande kwartet is steeds obscuurder solowerk [ED: o.a. als Zaimph] gaan afleveren. Haar duetten op gitaar met Matthew Bower in Hototogisu zijn fantastisch transcendentale noise, waar de focus is gericht op earshredding treble feedback. Geenszins commercieel verantwoord dus. Niet zo Religious Knives. Na een aantal uiterst zinderende compilatie-cds van eerder op cd-r en 12″s verschenen noisedrone-werk brachten ze eind vorig jaar hun rock-plaat (!) uit, die geproduceerd is door nota bene Thurston Moore (op wiens label het plaatje ook uitkomt). Ok, het is nog steeds geen rock zoals Billboard het zou definiëren, maar het is voor degenen die het willen horen duidelijk te herkennen: voortstuwende, duidelijk gestructureerde rock met kop en staart, en alla, behoorlijk wat coda. En een Doors-orgeltje. He bah, zul je denken. Maar het is allemaal erg smakelijk gedaan, met monotone zang van zangeres Maya Miller en opmerkelijke heldere drumpatronen van de anderszins volstrekt chaotische Nate Nelson van het aanverwante Mouthus [ED: een andere coryfee uit de US Noise]. Maar dan, nummertje 3, “On a Drive”, dit is ongelooflijk goed. Een soort primitieve cave-rock, sluggish, omineus en sub-funky, en op een vreemde wijze sacraal door de totaal verveelde zang. Holy shit. Track “Major Score” (drugs?) is meesterlijk: fuzz-orgel à la Soft Machine’s “Third”, propulsief ritme, valse zang. Hit! Religious Knives brengt een nieuwe (niet-identieke) authenticiteit in nu-noise, die tot unwahres Ganzes dreigt te worden. En bizar genoeg doen ze dat door dat vreselijke faux-authentieke Doors een zekere invloed te laten gelden (het blijft beperkt bij het Orgel, hoor). Ik hoor er trouwens ook acid-rock in (Quicksilver Messenger Service, anyone?).

Centrale discografie (puttend uit eigen collectie):

  • Remains (CD 2007 no fun)
  • Live at Big Jar (CD 2007 archivecd)
  • Resin (CD 2008 no fun)
  • It’s After Dark (CD 2008 troubleman)
  • The Door (CD 2008 ecstatic peace)
  • Smokescreen (CD/LP 2011 sacred bones)

Reacties zijn gesloten.