OM

OM – Advaitic Songs (Drag City, 2 x LP)

Deze prachtplaat van ruim 4 jaar terug van het immer bezwerende OM, hun meest recente (een nieuwe staat al een tijdje gepland), stond op #4 in mijn jaarlijst voor 2012. Ik schreef er destijds het volgende over:

OM’s vijfde album borduurt voort op de op voorganger “God is Good” begonnen verfraaiing van hun kenmerkende basale drum & bass doommetal, dat op derde, en in hun œuvre centrale album “Pilgrimage” uit 2007 [geproduceerd door Steve Albini en Bob Weston!] zijn definitieve beslag kreeg. Sinds dat album kiest OM ook voor een idiosyncratische, herkenbare beeldspraak voor de muziek: de hoezen worden gesierd door Byzantijnse, Oosters-orthodoxe ikonen. Dat is toepasselijk: de muziek weerspiegelt de vreemdheid en vroomheid die uit dergelijke ikonen spreekt. Is dit ironie? Ik denk het niet, maar datzelfde kun je je ook afvragen bij doorsnee metal. En de idiotie van metal-imagery wordt doorgaans nooit ter discussie gesteld, dus laten we dat bij OM ook niet doen.

Met “Advaitic Songs” lijkt OM enigszins softer te zijn geworden, ofschoon die lijn op “God is good” al was ingezet. Maar je kunt ook zeggen dat dezelfde aanpak anders ingekleurd wordt. Het gaat om een monomaniacale zoektocht naar verzoening (de inversie van de gebruikelijke metal-troop van de nadruk op destructie). “Advaitic Songs” is in dat opzicht misschien wel de meest geslaagde plaat van OM, mede dankzij de grotere aanspraak die op allerhande metal-vreemde instrumentatie wordt gedaan. Afgezien van het redelijk traditionele, maar oh zo lekker inhakkende ‘State of Non-Return’, dat nog het meest herinnert aan de ongepolijste sound van de vroegere OM (en zelfs Sleep), steunt de rest van de plaat op hypnotiserende, mooi afgeronde basloopjes en expansieve ritmes, oosterse vrouwenzang en smaakvolle inzet van cello en andere strijkers en op een enkel nummer ook de Indiase instrumenten tambura en tabla. Dit soort Verfransung irriteert me normaliter , maar OM weet het geheel zodanig te arrangeren dat het overtuigt. Nummer “Sinai” is zo breed uitwaaierend dat de idee van de pilgrimstocht welhaast wordt verklankt. Als doommetal jazz is, dan is OM’s “Advaitic Songs” te vergelijken met het werk van Alice Coltrane, of inderdaad de minder bekende plaat “Om” van Mr. Coltrane himself.

De sound van de LP is eersteklas: vooral bas en drum denderen 360 graden je boxen uit. De plaat kent een zeer wijdse dynamiek en soundstaging. Dat men de LP op 45 toeren moet afdraaien draagt daar waarschijnlijk toe bij [meer ruimte voor de groeven, ergo hogere geluidskwaliteit]. “Advaitic Songs” is door sommige recensenten neergesabeld als teveel ornament, te weinig gefocust, kortom te weinig metal, maar van mij mogen ze op de ingeslagen weg doorgaan.

Reacties zijn gesloten.