Ectoplasm Girls—New Feeling Come

image_1

Ectoplasm Girls—New Feeling Come (LP Ideal records)

New Feeling Come kwam al in 2016 uit op het piekfijne Zweedse label voor allerhande experiment, maar ik heb de 2e persing, die in januari van dit jaar uitkwam, dus voor mij geldt deze plaat als behorend tot de oogst van 2017. Het is een onduidbaar muzikaal meesterwerkje, dat zijn naam alle eer aandoet. De naam van het duo verraadt al een heleboel, wat je hoort is namelijk inderdaad als ectoplasma,  een spirituele substantie of energie die door een medium in trance wordt afgescheiden en waarmee een geest zichzelf eventueel kan materialiseren: ectoplasma functioneert potentialiter als de onmiddellijke verbinding tussen het geestelijke en het materiële. De gezusters Nadine and Tanya Byrne, die in Zweden hun domicilie hebben, weten op uiterst fijnzinnige wijze deze connectie in de ruimte van geluid plastisch om te zetten.  Ze zetten een uniek dromerig geluid neer dat tegelijkertijd beklemmend en fijnbesnaard is, geholpen door het spaarzaam inzetten van vrij minimale beats: het is nooit overdadig of geforceerd, alles klinkt afgestemd en toch moeiteloos.

Ik hoor in Ectoplasm Girls een analoge, lo-fi versie van het geniale Zwischenwelt, het door Heinrich Mueller gestuurde esoterische technotrio van Beta Evers, Penelope Martin en Susana Correia, wier cd Paranormale Aktivität voor mij het beste album van 2011 was. Je zou Ectoplasm Girls ook een soort sinister-kruiperige techno versie van de folk ambient crew Thuja kunnen noemen, waarbij Thuja meer gericht is op het bezweren van de materiële wereld van planten en kleine organismen dan de geesteswereld. Er zijn ook zijdelingse verbanden te leggen met het minimale improvisatiepalet van het meer experimentele Japanse/Amerikaanse duo Repeat, of met de esoterische electronica van het latere Coil, circa Musick to Play in the Dark.

De muziek van New Feeling Come wordt gekenmerkt door lichtelijk pulserende danwel krampachtig tikkende metronoom-ritmes uit allerhande bronnen, die door bezwerend spookachtige nonvocalen worden geflankeerd. Wat je hoort is bleek, kruiperig, langzaam, bij tijd en wijle aanschurend tegen een laken van noisy texturen. Soms lijken de beats te zijn gemaakt van die typische tikken en krassen die je altijd hoorde als je vroeger een veel gespeeld cassettebandje afspeelde. Als je Ectoplasm Girls al zou willen rubriceren, dan is het label ijselijke séance-ambient electronica een goede fit.  De muziek lijkt inderdaad buiten zichzelf te treden, zo vaporeus en tegelijkertijd zo indringend tikken de ritmes metronomisch weg tegen een ragfijne sluier van vage hoge en lage tonen. Het klamme zweet breekt je uit bij het aanhoren van de dampvormige doorkijkvitrage op een bed van poltergeist trillingen. Het is op een of andere manier formaliter techno, modern, maar tegelijkertijd roepen de ijzingwekkende, dissonante klanken en krassende, schurende ritmes die je hoort (neem het nummer ‘Falköga’) oude geesten op, alsof je daadwerkelijk in contact treedt met een poltergeist. Het is evenwel nooit overheersend, altijd subtiel beheerst, wat de muziek des te angstaanjagender en spannender maakt.

Maar wat moeten we hiervan maken, als we in breder perspectief op de muziek reflecteren? Is het programmatische muziek of gewoon abstracte toonkunst? De zussen Byrne willen  met de muziek een soort zelfreflectie op hun eigen kindertijd en hun te vroeg gestorven moeder proberen uit te drukken (de handen op de hoes zijn die van hun moeder). Ze lijken niet in eerste instantie geïnteresseerd in paranormaliteit an sich—New Feeling Come is eerder een parapsychologische reflectie op de gevoelsmatige verwerking van hun eigen jeugdtrauma en de paranormaliteit, dat Zwischenwelt meer in algemene zin tot thema van hun album had gemaakt, functioneert bij Ectoplasm Girls daarom slechts als vehikel.

Toch weet Ectoplasm Girls, net als Zwischenwelt een nauwe elkaar bevestigende verbondenheid tussen toon en thema te produceren. De diepgewortelde herinneringen en verwerkingen van de trauma’s uit hun eigen leven worden door middel van de krassende ritmes visceus gemaakt. Het trage tempo doorheen de plaat correleert daarbij direct met de fosforescerende textuur: het duidt op de vertragende tijd, op droomtijd, die geduldig moet worden herbeleefd, gereconstrueerd. De backwards recorded geluiden staan voor de verstorend en plotseling verschuivende tijd, zoals dat kenmerkend is voor dromen. De beats zijn zo bezien de abrupte transitie naar het volgende in zichzelf opgesloten moment en ondersteunen aldus de droomlogica van New Feeling Come. Door de sterk vertraagde opname van snel opeenvolgende non-lineair met elkaar verbonden klankbeelden—de verschillende dromerige, unheimlich aandoende soundscapes die je in de 11 tracks hoort—graaft New Feeling Come diep in het onderbewuste en gaat het ver terug in de tijd, de eigen tijd die in het onderbewustzijn ligt opgeslagen. Ectoplasm Girls is het perfecte medium waarmee de Byrne zussen op bewonderenswaardig enigmatische wijze hun eigen geestesleven in muziek gestalte hebben weten te geven, ja, letterlijk bezweren. Subjectieve muziek bij uitstek!