Hiphop

Hiphop is zonder enige twijfel een inmiddels  gevestigde muziekvorm, maar toen ik er mid-jaren tachtig voor ’t eerst mee geconfronteerd werd—Run DMC, Beastie Boys‘ “Licensed to Ill”, LL Cool J, Salt ‘n’ Pepa, Schoolly D, en iets later de eerste Public Enemy, N.W.A.Jungle BrothersBig Daddy Kane en G(h)etto Boys—was het ’n prettige shock to the system, hoewel de eerste bodem al iets eerder gelegd was. De late jaren ’80, vroege jaren ’90 zijn de klassieke periode voor hiphop. Het aantal briljante albums dat in korte tijd uitkwam is fenomenaal. Ik kan me nog goed herinneren dat ik zo rond 1991–2 in een pand aan de Nieuwmarkt in Amsterdam woonde, samen met twee blanke yuppen-broers (studenten economie, geloof ik) die ALLEEN maar naar hiphop luisterden en een wandelende rap-encyclopedie waren. Hiphop/rap was opeens en met name enorm populair bij witte burgerjongens. In de loop der jaren is mijn aandacht wat verslapt, maar zo af en toe werd die er weer bijgesleept, o.a. met de komst van Company Flow en de Rawkus-stal eind jaren negentig, en het geniale album “The Cold Vein” uit 2001 van Cannibal Ox op El-Ps Definitive Jux-label, en niet te vergeten El-Ps eigen twee solo-albums, alsook de albums van cLOUDDEAD en Themselves van het Anticon-collectief in de vroege jaren nul, en het contrair-experimentele Anti-Pop Consortium (dat zelfs een album op Warp uitbracht). Iets later ging ik helemaal op in het werk van Madvillain en MF Doom, en zo af en toe pikte ik een meesterwerk op (zoals Clipse’s “Hell Hath No Fury”, of de twee albums van het geniale Nederlandse Opgezwolle). Maar een echt systematische fan die alles bijhoudt en dieper graaft dan wat aan de oppervlakte kwam, ben ik nooit geweest. Niettemin, de cds van Ice Cube, Ice-T, Gang Starr, Public Enemy, N.W.A., MF Doom, de eerste Wu-Tang zijn nog steeds standaardalbums in mijn collectie die ik geregeld opzet. Meest bijzondere plaat is denk ik wel “Bazerk, Bazerk, Bazerk”, van Son of Bazerk, dat ik destijds kocht na de enthousiaste VPRO-radio-uitzending van Lotje IJzermans, die er lyrisch over was. En terecht! Voorzover ik weet is die plaat nooit opnieuw uitgebracht. Zonde.

Een korte non-representatieve rondvraag leverde volgende vermeldingen van de meest favoriete hiphopplaten allertijden op. Er is vanzelfsprekend veel en veel meer, en o.a. de old-school ontbreekt grotendeels (zie voor 100 albums uit de jaren ’80 deze lijst). Maar hieronder een aantal lijstjes met de bekendste en belangrijkste werken (click op de beelden om ze te vergroten).

Meer dan 1 keer door de lijstenbrijers genoemd: 

Public Enemy—It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)
Public Enemy—Fear of A Black Planet (1990)
Beastie Boys—Paul’s Boutique (1989)
A Tribe Called Quest—The Low End Theory (1991)
A Tribe Called Quest—Midnight Marauders (1993)
De La Soul—3 Feet High and Rising (1989)
Dr Dre—The Chronic (1992)
Cypress Hill—Black Sunday (1993)
Wu-Tang—Enter the Wu-Tang (1993)
Snoop Dogg—Doggy Style (1993)
GZA—Liquid Swords (1995)
Company Flow—Funcrusher Plus (1997)
Outkast—Aquemini (1998)
The Roots—Things Fall Apart (1999)
Cannibal Ox—The Cold Vein (2001)
El-P—Fantastic Damage (2002)
El-P—I’ll Sleep When You’re Dead (2007)
Madvillain—Madvillainy (2004)

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties