Masayuki Imanishi—Worn Tape

MASAYUKI IMANISHI — Worn Tape (Moving Furniture wav file)

Er is mij helemaal niets bekend van deze Japanse artiest. Blijkens Discogs timmert hij al langer aan de weg. Maar onwetendheid over zijn andere activiteiten en platen deert niet. Sterker nog, het verhoogt de genietbaarheidsfactor van deze uiterst persoonlijke plaat: het voelt alsof je direct een kijkje in de alledaagse beslommeringen van de auteur krijgt toebedeeld, zonder ook maar enigszins geconfronteerd te worden met de decadente diarree die zo  kenmerkend is voor de nieuwerwetse opdringerige emotiviteit in hedendaagse pop, indie en electronica.

In zekere zin is het  improv wat we hier horen, muziek of op zijn minst geluid gecreëerd met objets trouvés. Micrologisch gefileerde en gedrapeerde geluidjes afkomstig van allerhande zaken als radio en zelfs papier en een ‘field recording’-achtige achtergrond vormen een ritmisch dan wel pulserend geheel dat weldadig aanvoelt. Worn Tape doet me, buiten voor de handliggende improv classics, afwisselend denken aan een op zich zeer verschillend palet aan werken zoals Klavierwellen van Marcellvs L., Lawrence English’s Studies for Stradbroke, John Wiese’s solowerk, gek genoeg Farmers Manual, maar vooral C-Schulz & Hajsch’s Sonig album uit 2000.

Maar op een hoger plan is er meer aan de hand.  Door de hands-on benadering en de toch abstracte vormgeving van aardse geluiden heeft Imanishi een soundtrack geschreven voor een post-apocalyptisch Elysium (of was ’t Transcendence?), Part II, waar  computernetwerken op primitieve wijze reset worden en ecologisch vergroeid zijn met onuitroeibare analoge, atomaire structuren om nog een modicum aan digitale communicatie mogelijk te maken. Een gedeeltelijke omkering van Negroponte’s atom ➛ bits-these, als het ware, of in ieder geval een problematisering van een al te utopisch beeld van de digitale wereld. Bits behoeven immers altijd een atomaire belichaming, sound is altijd analoog. Hoezeer de computer ook een hulpmiddel is om geluid/muziek te produceren (en ik neem aan dat Imanishi een computer gebruikt), het geluid is fysiek, atomair. Worn tape speelt met deze dialectiek. Een natuurlijk bubbelbad om in weg te zinken na de algoritmische klappen van, pak ‘m beet, NTS Sessions.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s