The Field—Infinite Moment

THE FIELD — Infinite Moment (KOMPAKT, cd)

Het nieuwe, inmiddels zesde album van The Field is misschien wel z’n beste (dit zeg ik natuurlijk on the spur of the moment). Het is niet dat hij iets nieuws doet, maar wat hij doet is dusdanig feinjustiert dat Infinite Moment, zoals het album toepasselijk heet, aanvoelt als ware het de essentie van zijn sound geabstraheerd in 6 perfecte miniaturen. Ornament—zoals bijvoorbeeld de wezensvreemde Kraut-uitstapjes op Yesterday and Today— is weggestript, de tijd is permanent synchroon, zoals de titel weergeeft: je waant je steeds in het nu, terwijl de tijd in indefinitum door lijkt te lopen. De nummers hadden ook langer kunnen duren. De muziek gaat door, en toch verandert er niks behalve het intenser wordende genot dat beleefd wordt. Temporele desoriëntatie—versnelling dan wel vertraging—verpakt als drogerende bedwelming. Is dit niet waar het in house om draait? Lyriek door middel van een kickdrum, een hi-hat en een baslijn, gestapelde samples van vocalen, en zalige filters, die een prettig wazig geluid onder weggemoffelde, vertraagde ritmes creëren (zoals op track 1). Het klinkt zo simpel, maar je moet er wel de juiste popvingers voor hebben. The Field is de Mozart van de hedendaagse microhouse, en Infinite Moment is een voortreffelijke plaat voor eindeloze huisdraaibeurten.