Mark Van Hoen—Invisible Threads

MARK VAN HOEN — Invisible Threads (Touch, cd)

Ik ben geen volger van Mark Van Hoens werk. Hij was een oorspronkelijk lid van het ongeëvenaarde Seefeel en heeft mede gestalte gegeven aan hun unieke sound. Hij is toen snel solo gegaan en heeft een indrukwekkend groot œuvre opgebouwd (onder zijn eigen naam en als Locust), dat helaas grotendeels onopgemerkt is gebleven door de popgoegemeente. Invisible Threads is een uitstekende plaat om aan deze Vernachlässigung een einde te maken. Over de achtergrond van de opnames kun je lezen op de site van Touch. Waarom ik deze plaat zo goed vind is een kwestie van subjectieve impressies die haaks staan op de Zeitgeist: het is een warme, gloedvolle ambient-LP die vergeleken met wat tegenwoordig onder ambient (vaak zuivere drone-based muziek) wordt verstaan, ietwat ouderwets aandoet.  Invisible Threads doet zowel aan het werk van Lawrence English als van Biosphere denken, maar herinnert ook—zij het dan ontdaan van alle pop- en rockreferenties—aan gold old shoegaze.

De sustained organ sounds van de eerste track geven meteen de sfeer van de plaat aan: een bas ostinato tegen de achtergrond van een bed van synths en geabstraheerd vocalese, met lichte noise-interferentie. En dat herhaalt zich. Vervelend? Geenszins. Dark Night Sky Paradox, de tweede track, lijkt op een Brian Eno ripoff circa On Land en Apollo, en zo’n ripoff mag je me elke dag voorschotelen—als ie zo goed is als dit. Net als op Apollo Eno en Daniel Lanois een op zich duister klankenpalet met mock-country elementen van een vrolijke noot wisten te voorzien, werkt Dark Night Sky Paradox ondanks de wazige klankkleur toch uitermate transparant, en heeft het een opbeurend effect. Dark ambient dus zeker niet—en dat is toch wel wat waard, want tegenwoordig wordt  in de ambient al te gemakzuchtig naar de troop van zwartgalligheid en romantiek gegrepen.

De lichte belklanken op Opposite Day in combinatie met de field recordings doet wonderen. The Yes_No Game zou met wat meer vaart en drums eronder zomaar van Seefeel kunnen komen: Seefeel uitgekleed, zeg maar. Meer gedrogeerd, minder ecstatisch.  Flight of Fancy daarentegen is dan weer beduidend donkerder van toon. De invloed van film soundtracks—tijdens de opname was Van Hoen ook bezig met het sound design voor films—is hoorbaar: wijds en gemoedelijk bulderend. Instable, de afsluiter, is mijn favoriet. Grootse Köner-achtige klanken die in al hun open dynamiek een omineuze bijsmaak hebben. Te kort maar prachtig.

Mark Van Hoen heeft met Invisible Threads op zich niks nieuws onder de zon gemaakt, maar dat doet niets af aan het feit dat ik dit cd-tje maar blijf afdraaien.  Reden genoeg om ’n in mijn lijst van 25 voor 2018 te zetten.