Matthijs Kouw—Obscurum per obscurius

MATTHIJS KOUW — Obscurum per obscurius (Moving Furniture, wav file)

Over ambient gesproken, het album Obscurum per obscurius van Matthijs Kouw, zijn solodebuut voor het Moving Furniture-label, is zoals ik ambient wil hebben: verkwikkend maar toch precies en scherp. Geen overbodige wooziness. De drone-achtige klanken op bijvoorbeeld het tweede nummer worden afgezet tegen een achtergrond van hoge tonen en kwaakachtige geluidjes in het kreupelhout van de “song”. Een onopvallend verschijnende en nooit op de voorgrond tredende subtiele puls geeft een lichte cadans eraan. De gelaagdheid van de sound is fenomenaal. De micrologische precisie is weldadig op een gezonde manier.

Diezelfde configurerende precisie en beheerste inzet van geluid kenmerkt de fantastische tweede track (alle tracks zijn titelloos). Hoge sinustonen, een zeer ingehouden ritmisch klinkend loopje met een allengs luider schallend cymbaal-achtig geluid dat overheerst terwijl de hoge tonen en het loopje in de achtergrond toch hoorbaar blijven; en naarmate we het einde van de track naderen, treden het loopje en de hoge tonen weer duidelijk op de voorgrond.

De derde track lijkt een soort abstracte field recording te zijn (maar dan heavily treated & edited?). Een prettig flubberende sound die je in een moerasgebied doet wanen, dat wel plotsklaps ophoudt, waarna een meer ijl-sonore leegte overblijft. Schijn: want de kikkers doemen plotseling weer op uit de achtergrond. My life in the bush of ghosts updated! Geweldig dit. Wat het mooie hieraan is dat Kouw met deze track je het gevoel geeft te luisteren naar een field recording zonder dat het dat is. Ambient zoals ambient hoort te zijn: de schijn van de indruk van je onmiddellijke omgeving door een synthese van edited sound.

Track 4 lijkt op het eerste gehoor pure drone, maar de contrapunt van de periodieke brushes-achtige klanken maken het verfijnder dan gewoon drone, mede door het subtiele accent, aan het eind van het nummer, van de bas drone waarin alles wordt verenigd.

De 3 laatste tracks op de cd tappen uit een duisterder ambient/drone-vaatje, en zijn mijns inziens minder onderscheidend in vergelijking met het voorgaande; maar ze laten eveneens horen hoe doorwrocht Kouws componeerstijl is.

Met alle aandacht die naar gitaarbandjes als Howrah en Lewsberg uitgaat (terecht of onterecht), zou men eens wat meer aandacht moeten besteden aan de hedendaagse experimentele scene die Nederland rijk is—mede gesteund door het label waarop Kouws cd uit is gekomen, Moving Furniture Records, dat dit jaar meerdere pareltjes heeft uitgebracht (zie bijvoorbeeld de prachtige dubbelaar van Jos Smolders, Space).

Advertenties