Skee Mask—Compro

SKEE MASK — Compro (Ilian Tape, 2xLP)

Burial fans opgelet. De cinematografische beat science die Münchenaar Bryan Müller etaleert op Compro—zijn tweede langspeler als Skee Mask—is second-to-none en kan zich meten met het beste van Burials hauntological jungle. De ietwat onheimelijke ambient atmosfeer die, op de track Session Add, langzaam wordt opgebouwd,  tegen de achtergrond van juist ingezette bass kicks, is van een adembenemende schoonheid die je zelden hoort bij breakbeat. Müller heeft de beat/ambient ratio dusdanig gekalibreerd dat de spanningsboog, de lange lijn van de muziek secuur in kaart kan worden gebracht. Op Session Add treedt de break van de snares pas in lang na de helft van de track (op 3:40).

Rev8617 is dan weer een heel open, emotioneel geladen breakbeat nummer in majeur. Drum ‘n’ bass van de beste soort. 50 Euro to Break Boost is een meer straightforward banger, met een mooi sonoor klinkende onderliggende bass dreun en her en der kleine, fijne breakcore details.

De hele eerste helft (plaatkant A)—de vier tracks Cerroverb, Session Add, Rev8617, 50 Euro to Break Boost—is een van de beste sequenties die ik in tijden op een plaat gehoord heb, willekeurig welk type muziek.

Het rapide Via Sub Mids lijkt misschien nog wel het meest op late stijl Burial: perfecte harmonie tussen lyrisch-expressieve soundscape en euforisch-dionysische beatologie. Misschien niet zo origineel, maar aangenaam des te meer. Soundboy Ext is old-style drum ‘n’ bass met een vet dromerige ambient track als een Fremdkörper erover heen gelegd. Het lekker rauwe Dial 274, dat plaatkant C begint, is eveneens van de oude stempel en dreunt en stampt als een bezeten duivel; je staat er versteld van dat deze sound nog zo kan electrificeren, 20 jaar na de hoogtijdagen van het genre, alsof Müller—toen nog een kind—een prehistorisch artefact weer springlevend op de Bühne zet. De rest van de C-kant is iets minder opzienbarend, maar nog altijd uiterst genietbaar, met name de track Flyby VFR.

Het intro van plaatkant D, met plat Beiers op de eerste track Muk FM, en daarop de dikke, denderende en verwrongen klinkende kick drums, die vervolgens van een IDM deuntje uit de Warp-keuken worden voorzien, zijn alleen al de aanschaf van de plaat waard. Kozmic Flush herinnert, volgens Resident Advisor, aan de sound van LTJ Bukem, en daar kan ik helemaal inkomen. Mij is het iets te snel en te epigonistisch—maar niet minder slecht natuurlijk. Afsluiter Calimance, daarentegen, is zoals we het willen hebben: atmosferische soundscape met afgemeten breakbeats:  simpel maar effectief in zijn uitdrukkingskunst.

Zowel over de Opera floorstanders als op de koptelefoon een genot! Een van de beste dance-platen van het jaar, en dat wil wat zeggen, want het was al zo’n topjaar voor dance en techno.