She Spread Sorrow—Midori

SHE SPREAD SORROW — Midori (Cold Spring, cd)

Dit is de 3e cd van Italiaanse Alice Kundalini, en misschien wel haar meest geslaagde. Kundalini’s werk als She Spread Sorrow wordt vaak—ook door haar zelf (zie recent interview met Jim Haynes hier)—onder noise of power electronics geschaard. Maar het is duidelijk bij beluistering van deze cd dat het hier om lower case noise of lower case power electronics gaat. Bij She Spread Sorrow geen uithalen of uitbarstingen à la Pharmakon of Puce Mary. En toch worden de 6 tracks op Midori (dat dus de titel is, en niet de artiestennaam, zoals je misschien zou denken als je die hoes voor ’t eerst ziet) gekenmerkt door dezelfde spanningsbogen en soundscapes die we van Pharmakon en Puce Mary (en bijvoorbeeld Darkrad, een andere solo artieste uit het genre die dit jaar een fantastische plaat uitbracht—ook een vrouw, niet geheel toevallig) kennen. Maar bij She Spread Sorrow is het allemaal volstrekt onderhuids en sluipend. Ze schreeuwt nooit, alles wordt gefluisterd. De orkestratie kruipt af en toe dichter tegen dark ambient aan (zoals op afsluiter End of Midori, met zijn bizarre vocale samples), dan dat het noise in strikte zin is. Het maakt het er nochtans bepaald niet gezelliger op, maar het mooie is dat wat Kundalini wil uitdrukken aan pijn en angst en wat dies meer zij nooit gratuit overkomt. Het weldadige sound design van To the Light, de vijfde track, doet zelfs denken aan de hoogtijdagen van Dead Can Dance, maar dan zonder de barokke zang (niets ten nadele daarvan overigens).

Die teksten hadden wat mij betreft niet afgedrukt hoeven worden—niet alleen vanwege het beperkt literaire gehalte, zullen we maar zeggen, maar ik ervaar haar stem toch meer als een extra instrument, en dan wil ik niet echt weten waar ze precies over spreekt. De spanningsvolle, ingehouden muziek moet genoeg zeggen. Ook live weet ze, getuige wat ik op Youtube heb gezien, de spanning in haar muziek overtuigend over te brengen. En dergelijke subtiele power electronics al fluisterend over het voetlicht te brengen is geen sinecure. Schreeuwen is namelijk leuk, maar ook wel erg gemakkelijk.