Drew Daniel & John Wiese—Continuous Hole

DREW DANIEL & JOHN WIESE Continuous Hole (Gilgongo Records, LP)

Deze plaat is the best of both worlds: Drew Daniel (van het duo Matmos) en John Wiese (van o.a. Sissy Spacek) hebben een perfecte mix weten te creëren tussen de electronica beats van Matmos en de rauwe improv noise-samples van John Wiese’s solo-werk (die in 2015 nog het meesterwerk, de dubbelaar Deviate From Balance uitbracht, mijn numero 1 van dat jaar). De sound op Continuous Hole doet op een aantal tracks heel erg denken aan de twee vroegste Matmos-platen, het self-titled debuut uit 1997 en de opvolger Quasi-Objects uit 1998 (beide in 1999 voor wijdere distributie door Matador opnieuw uitgebracht), twee van mijn meest favoriete electronica-platen überhaupt (cds dan). Destijds nog gekocht op aanraden van de man van Staalplaat, toen die nog gewoon op de Staalkade in Amsterdam zat.

Het is drukke, ongepolijste electronica die klinkt alsof het ter plekke is geboetseerd. Veel dicht opeengepakt kreupelhout-noise, veel raspende en prettig-irritante geluidjes uit allerhande bron, met de lassen vaak nog hoorbaar—typisch John Wiese; maar ook die typische Matmos pulses en ritmiek. Op het eerste gehoor denk je misschien niet Matmos te herkennen (zeker de latere, meer cleane sound van Matmos), maar het DNA van die vroege bovengenoemde platen is wel zeker aanwezig. In The Wire werden die Matmos-platen toen getypeerd als het midden tussen Los Angeles Free Music Society en Autechre; datzelfde label kunnen we makkelijk op Continuous Hole plakken. Lo-fi avant-electronica eerste klas. Moet luid afgedraaid, van vinyl uiteraard.

Deze had hoger in de lijst kunnen eindigen, ware het niet dat er 10 nog betere platen zijn. Continuous Hole is in ieder geval een match made in heaven die ik regelmatig zal blijven draaien. De polychrome hoes—een foto van het interieur van Drew Daniels office aan de Johns Hopkins University (waar hij hoogleraar aan ’t English department is)—is wat mij betreft in ieder geval de mooiste van het jaar.