Toshimaru Nakamura — Re-Verbed (No-Input Mixing Board 9)

Blijkbaar is dit Nakamura’s 9e aflevering in zijn in 2000 begonnen serie albums voor het instrument dat zijn signatuur is: het no-input mixing board, waarbij de input van het board wordt verbonden met de output, en de feedback zodanig wordt gemanipuleerd dat er ‘muziek’ uit voortvloeit.

Toshimaru Nakamura komt voort uit de zogenaamde onkyo-scene van de late jaren ’90. Hij heeft ontzettend veel samengewerkt met deze en gene uit de muzikale avantgarde, m.n. met Keith Rowe op het Erstwhile-label (zie zijn discografie). Nakamura’s werk Semi-Impressionism (Spekk 2009) met landgenoot Tetuzi Akiyama vind ik zelf erg mooi. Maar ik ken ‘m vooral van zijn absoluut briljante duoplaten met percussionist Jason Kahn onder de naam Repeat. Repeat bracht in de late jaren negentig en vroege noughties in totaal 4 cds uit (en meer recentelijk nog twee met Akiyama samen, die ik evenwel niet heb). Die artiestennaam was een referentie naar de plaat van This Heat, waarop Hayward, Bullen en Williams experimenteerden met tape-loops. Ofschoon Repeat met andere middelen werkte—inderdaad de no-input mixing board van Nakamura, en het zeer verfijnde manipuleren van bekkens en allerhande percussie door Kahn—is het niet vergezocht om Repeat te vergelijken met wat This Heat op Repeat deed (als u het nog volgt).  

Het geluid op Re-Verbed, de nieuwe in de NIMB-serie, staat niet ver af van die van het Repeat-œuvre. Je staat versteld van wat Nakamura puur met gemanipuleerde board-feedback kan bewerkstelligen: een ongekend weids geluidsspectrum dat varieert van rauwe noise stabs tot subliem klinkende omgevingsmuziek op bijvoorbeeld de derde track (NIMB #53). Nakamura weet met een fijnbesnaard gevoel voor puls en ritme de feedback als klei tot een soortement improv techno om te vormen die niet zou misstaan op het Raster-label. Beste referentie is misschien wel de vroege Ryoji Ikeda circa 1000 Fragments. NIMB #56 is fantastisch: onheimelijk, met een verwrongen beat, en ’t klinkt als een nog vertraagdere versie van de chocomeldub van late Andy Stott die door de dark ambient-cementmolen gehaald is. Het erop volgende nummer is precisie-feedback als ambient met een sinistere ondertoon die als een Sirene verlokt.

Dit alles in een smaakvol hoesje met klein relief op de achterkant uitgebracht op Room40, het label van ambientmeister Lawrence English (ik houd evenwel niet zo van digisleeves, gewoon in een jewel-box had beter geweest). Op 10 in mijn eindlijst voor 2018. Hier beluisteren.