KTL—The Pyre: versions distilled to stereo

KTLThe Pyre: versions distilled to stereo (Shelter Press, LP)

KTL is het langlopende duo-project van Peter Rehberg en Stephen O’Malley, en dit is hun verrassende zesde plaat samen. Ik dacht dat na V, de magistrale vijfde KTL-aflevering uit 2012 waar spoken word een belangrijk element was, het KTL-project was opgehouden te bestaan. KTL—en daar staan de letters ook voor—was begonnen als de muzikale begeleiding van het stuk Kindertotenlieder van choreografe Gisèle Vienne en de schrijver Dennis Cooper (geen relatie overigens met Mahlers toonzetting voor gedichten van Friedrich Rückert). Vooral 2 uit 2007 was en is een fijn meesterwerk, dat ik nog vaak draai op die vette slabs of vinyl (ik recenseerde het album IV voor Cut-Up in 2009). 

Maar ziedaar een nieuwe plaat! The Pyre is wederom een registratie van de muzikale begeleiding van een theaterwerk van Vienne, met de gelijknamige titel. Alleen omdat het hier een uitvoering via een multikanaals ‘spatialized soundsystem’ ging heeft men de versie voor plaat naar stereo getransformeerd. Wat ik dan niet begrijp, aangezien je tegenwoordig heel makkelijk multikanaalsregistraties kunt uitgeven op bijvoorbeeld Blu-Ray of SACD, de laatste ook afspeelbaar op gewone cd-spelers (mits de disc inderdaad ook een stereo-mix bevat). Affijn, het zal het hedendaagse modieuze van vinyl zijn geweest dat Shelter Press deed besluiten het album alleen op (limited edition) LP uit te brengen. Dat neemt niet weg dat het vinyl er mooi uitziet: transparant groen. En het geluid is niettemin fenomenaal.

Wat de muziek betreft: The Pyre kenmerkt zich door dezelfde uiterst subtiel georkestreerde abstracte dronescapes als bij de voorgaande KTL-platen. Het geluid is evenwel nog ragfijner en magnetiserender dan voorheen. Op de website van Shelter Press wordt het als volgt omschreven:

This composition dizzyingly sculpts the space on stage and generates an impression of great spatial depth, which activates light-sculptures that in turn evoke the illusion of a tunnel, whose depth also results in a play of reflections.

De ijzige uitgesponnen synthese van analoge bassen en zuiver digitaal ontgonnen geluid suggereert inderdaad een duizelingwekkend ruimtelijke diepte waarin je weg lijkt te zinken. De muziek is een hall of mirrors van subharmonische frequenties en fijnbesnaarde timbres. De track MadHIT, bijvoorbeeld, geeft de illusie van de beleving van je eigen infinitesimale verdwijntruc, en het nummer eindigt dan ook met een minimale intensiteit aan vertigineuze geluiden, alsof de ziel letterlijk uitblaast. 

De fluorescerende sound op The Pyre is inmiddels ver verwijderd van de drone-metal cum computer-generated synthgeluiden van de eerste KTL-plaat, die vergeleken met de nieuwe plaat nu nogal ongepolijst en grauw overkomt—ofschoon het KTL-DNA nog steeds onmiskenbaar en uniek is, zoals bijvoorbeeld de pulserende bas op ‘Supermellow’, een nummer dat nog het meest doet denken aan de KTL van weleer. O’Malley en Rehberg zijn inmiddels volledig op elkaar ingespeeld: de karakteristieke sound is volstrekt één geworden. De manier waarop ze op The Pyre een welhaast galactische diversiteit aan lumineuze klankkleuren etaleren, kent nauwelijks een gelijke in de hedendaagse electronische muziek.  

The Pyre is een meesterwerk, en dus een top-10 plaat voor 2018. Ik ben blij verrast met deze nieuwe KTL en blijkbaar is er ook nieuw werk van hun hand voor Vienne’s choreografie Crowd op komst. Laat maar komen!