85+ platen uit 1987: het jaar van de grote sterren

1987 is het enige jaar dat de OOR-top-10 mijn volledige instemming kon hebben, en als de Red Hot Chili Peppers, Terence Trent d’Arby en Sinead O’Connor er niet in stonden, zou ik 100% achter de eerste 20 platen staan. Dat is sindsdien niet meer voorgekomen—ofschoon ik de OOR-eindlijsten, of zelfs maar de individuele lijstjes, pakweg na 1992 überhaupt niet meer bijhield (pas de laatste paar jaar kijk ik daar uit pure nieuwsgierigheid weer naar). In 1992 las ik Opscene, het enige muziekblad in Nederland dat er toe deed (en waarvoor ik ook nog tussen 1993 en 1995 mocht schrijven).

Nu, 1987 was een goed jaar voor de grote sterren U2 (‘The Joshua Tree’), Bruce Springsteen (‘Tunnel of Love’) en Prince (‘Sign ‘o’ the Times’), maar ook voor Tom Waits en John Hiatt die al langer aan de weg timmerden maar nog niet het grote succes kenden van die drie eerder genoemden (en, laten we wel wezen, dat ook nooit bereikt hebben): Tom Waits kwam met zijn derde meesterwerk op rij, ‘Frank’s Wild Years’, en John Hiatt loste eindelijk de belofte in van eerder werk met een sublieme rauw r&b/country album, ‘Bring the Family’ (wat tegenwoordig Americana zou heten), opgenomen met coryfeeën Nick Lowe, Jim Keltner en Ry Cooder, en scoorde zowaar een kleine radiohit met Have a Little Faith in Me; en voor R.E.M., die tot de favorieten van de collegeradio’s behoorden en met ‘Document’ flink kritisch succes boekten—maar pas echt commercieel doorbraken met het zwaar teleurstellende ‘Out of Time’ uit 1991.

En natuurlijk hadden we Michael Jackson’s derde hit-album ‘Bad’, na ‘Off the Wall’ en ‘Thriller’—maar laten we ’t daar niet over hebben. Dan is ‘Faith’ van George Michael—ook een gigantische hit in 1987—beduidend interessanter en meer entertaining.

Public Enemy debuteerden met hun ‘Yo! Bum Rush the Show’, dat het jaar daarop nog eens gigantisch overtroffen werd door ‘It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back’, ontegenzeglijk het beste hiphop-album allertijden—maar Yo! Bum Rush the Show leverde de eerste schok (terzijde: het geweldige Sophisticated Bitch is ooit briljant gecovered door fIREHOSE, een feat dat volgens mij nooit geëvenaard is waar het gaat om het coveren van rapsongs). Andere goede tot briljante hiphop was er o.a. van Boogie Down Productions (‘Criminal Minded’), LL Cool J (‘Bigger and Deffer’), Eric B & Rakim (‘Paid in Full’), Just Ice (‘Kool and Deadly’), Schooly D (‘Saturday Night’), Kool Moe Dee (‘How You Like Me Now’), en Scott La Rock’s ‘Criminal Mind’. Geen van die platen heb ik zelf (was toen behalve Public Enemy niet zo bezig met hiphop; die interesse werd pas groter in het jaar dat hiphop echt groot werd: 1991).

Robbie Robertson had, naar ik mij kan herinneren, in 1987 een gigantische hit met ‘Somewhere Down the Crazy River’, van zijn uitstekende titelloze soloalbum—toch opzienbarend voor een voormalig The Band-lid. Swans braken door (min of meer) met ‘Children of God’, of in ieder geval brak het licht binnen in de duistere wereld van Gira. Salif Keita bracht een—om met dat vermaledijde woord te spreken—’world music’ meesterwerk uit, ‘Soro’, overigens volledig digitaal opgenomen, toen nog een redelijk (duur) novum, zeker voor een Afrikaanse artiest—maar de opnames voor Afrikaanse artiesten vond dan ook meestal in Parijse of Brusselse studios plaats. Datzelfde gold voor de nieuwe van the Replacements, wat hen op kritiek kwam te staan, want hoe haalt een gitaarrock-band die met garagerock begon, het in z’n hoofd om digitaal op te nemen? Het stond het geluid niet in de weg, want ‘Pleased to Meet Me’ beukt nog altijd lekker je speakers uit (misschien wel dankzij dat digitale geluid, ha!). Het is mijn favoriete Replacements-plaat.

Fleetwood Mac maakte hun mooiste, en meest poppy plaat ooit: ‘Tango in the Night’. Een psychoanalytisch nog intrigerender plaat dan ‘Rumours’. Ook vermeldenswaard—naast de al eerder genoemden—zijn de hit-platen van INXS (‘Kick’), Willy DeVille (‘Miracle’), het debuut van ‘Princelings’ Wendy & Lisa, Depeche Mode’s ‘Music for the Masses’, en de tweede plaat van de Pet Shop Boys (‘Actually’, met het sublieme Rent), en waarom ook niet, de alom verguisde Sting, wiens ‘Nothing Like the Sun’ gewoon goed te pruimen is en klinkt als geen andere plaat, ik was fan en kom er nog steeds voor uit; en verder o.a.: Hüsker Dü’s swan song ‘Warehouse: Songs & Stories’, ‘Inexhaustible Document’ van het Londense improv-gezelschap AMM, Rush’s meest gladde (maar daarom juist geweldige), ook volledig digitaal opgenomen LP (‘Hold Your Fire’), Pink Floyd’s verrassende terugkeer (met tour!–ik was erbij–maar zonder Roger Waters) in de vorm van ‘Momentary Lapse of Reason’, ABC’s ‘Alphabet City’, Chris Isaak’s tweede plaat (eigenlijk al in december 1986 uitgekomen, maar een hit in 1987), Big Black’s ‘Songs about Fucking’, Guadalcanal Diary’s ‘2×4’, The Go-Betweens met ‘Tallulah’, David Sylvian’s ‘Secrets of the Beehive’, ‘Heaven’s End’ van Loop, het Pixies debuut ‘Come on Pilgrim’ (ofschoon slechts een EP), Julian Cope’s ‘Saint Julian’, ‘George Best’ van The Wedding Present, ‘Floodland’ van Sisters of Mercy, Charles Haywards debuut-soloplaat ‘Survive the Gesture’, ‘Bird Dog’ van The Verlaines, de ‘Canned Music’ EP van proto-lo-fi-ers Tall Dwarfs en de redelijk obscure, eveneens Nieuwzeelandse band This Kind of Punishment met ‘In the Same Room’. ‘Frenz Experiment’, de op een na laatste plaat van The Fall op Beggars Banquet, vond (en vind) ik tegenvallen. En datzelfde geldt voor ‘Life’, de plaat van Neil Young & Crazy Horse. Hun revanche moest nog even op zich laten wachten (1990’s Ragged Glory was dan ook een terugkomst van jewelste). Ook niet te vergeten is de onmisbare Substance-compilatie van New Order, die in november van 1987 uitkwam. En Wire 2.0 was een feit met het geweldige The Ideal Copy. Metal: ‘Scum’, Napalm Death. En niet te vergeten het album dat is opgedragen aan 1987 zelf: ‘1987’ van Whitesnake, een heerlijk glad hardrock-album.

Er waren ook een aantal Nederlandse platen die de moeite waard waren: MAM met ‘Ontwik’, het uitermate poppy, maar eigengereide ‘In the Dutch Mountains’ van The Nits, werk van Mathilde Santing, The Ex’s ‘Too Many Cowboys’ (mijn favoriete Ex!), maar misschien nog beter dan die laatste waren de Friezen van It Dockumer Lokaeltsje met de LP ‘Wil met u neuken’. Absolute Nederlandse klasse. En niet te vergeten de Venlonaren van Gore.

Hieronder de OOR top-25 van dat jaar, en daaronder mijn eigen top-25 (alles op LP of cd).

OOR 1987


Persoonlijke Top-25 (alles op LP en/of cd)

  1. Sonic Youth — Sister
  2. The Replacements — Pleased to Meet Me
  3. The Ex — Too Many Cowboys
  4. Slovenly — Riposte
  5. Ut — In Gut’s House
  6. Gore — Mean Man’s Dream
  7. Das Damen — Jupiter Eye
  8. Phantom Tollbooth — One-Way Conversation
  9. It Dockumer Lokaeltsje — Wil met u neuken
  10. Live Skull — Dusted
  11. Leaving Trains — Fuck
  12. Swans — Children of God
  13. The Chills — Brave Words
  14. The Young Gods — s/t
  15. Public Enemy — Yo! Bum Rush the Show
  16. Salif Keita — Soro
  17. The Triffids — Calenture
  18. Government Issue — You
  19. The Gun Club — Mother Juno
  20. The Skeptics — III
  21. Angst — Mystery Spot
  22. Dead Can Dance — Within the Realm of a Dying Sun
  23. Nice Strong Arm — Reality Bath
  24. Dinosaur Jr. — You’re Living All Over Me
  25. Smegma — Nattering Naybobs of Negativity

special mention (want extreem rad/camp, zonder excuus!)

  • Bee Gees — E.S.P.

Bubbling Under (alles op LP en/of cd, in willekeurige volgorde; platen met 😞 aangeduid ontbreken helaas in mijn collectie):

  • Live Skull — Don’t Get Any On You (Live)
  • Steve Fisk — 448 Deathless Days
  • fIREHOSE — If’n
  • Guadalcanal Diary — 2×4
  • Butthole Surfers — Locust Abortion Technician
  • Charles Hayward — Survive the Gesture
  • The Nits — In the Dutch Mountains
  • Ut — Early Life Live
  • Killdozer — Little Baby Buntin’
  • The Dead C — Perform Max Harris
  • Loop — Heaven’s End
  • AMM — Inexhaustible Document
  • Cabaret Voltaire — CODE 😞
  • David Sylvian — Secrets of the Beehive
  • R.E.M. — Document
  • Echo & the Bunnymen — s/t
  • The Fall — The Frenz Experiment
  • Scratch Acid — Berserker
  • Hüsker Dü — Warehouse: Songs & Stories
  • Kleg — Eating and Sleeping #15
  • It Dockumer Lokaeltsje — Moddergat
  • Meat Puppets — Mirage
  • Meat Puppets — Huevos
  • Wire — The Ideal Copy
  • Napalm Death — Scum
  • Pell Mell — The Bumper Crop
  • R.E.M. — Dead Letter Office
  • Ritual Tension — Hotel California EP
  • The Wedding Present — George Best
  • Tuxedomoon — Pinheads on the Moon
  • Neil Young & Crazy Horse — Life
  • Tall Dwarfs — The Dogma EP
  • The Bats — Daddy’s Highway 😞
  • Able Tasmans — A Cuppa Tea and a Lie Down 😞
  • Wreck Small Speakers On Expensive Stereos ‎— River Falling Love 😞
  • The Verlaines — Bird Dog 😞
  • This Kind of Punishment — In the Same Room 😞

Verder nog de commerciële hit-albums van (alles wederom op LP en/of cd):

  • Willy DeVille — Miracle
  • Peter Gabriel — I Have the Touch EP
  • Supertramp — Paris
  • Los Lobos — By the Light of the Moon
  • Paolo Conte — Aguaplano
  • Depeche Mode — Music For the Masses
  • Fleetwood Mac — Tango in the Night
  • Bryan Ferry — Bête Noire
  • George Harrison — Cloud Nine
  • George Michael — Faith
  • John Hiatt — Bring the Family
  • INXS — Kick
  • Level 42 — Running in the Family
  • Matia Bazar — Melo
  • Pet Shop Boys — Actually
  • Pink Floyd — A Momentary Lapse of Reason
  • Prince — Sign ‘o’ the Times
  • Robbie Robertson — s/t
  • Rush — Hold Your Fire
  • Bruce Springsteen — Tunnel of Love
  • Sting — Nothing Like The Sun
  • David Sylvian — Secrets of the Beehive
  • Chris Isaak — Chris Isaak
  • U2 — The Joshua Tree
  • Tom Waits — Frank’s Wild Years
  • Jennifer Warnes — Famous Blue Raincoat
  • Wendy & Lisa — s/t
  • Whitesnake — 1987
  • Andy Summers — xyz

zie voor de andere 80s lijstjes: 19801981, 19821983198419851986, 1988 en 1989